Nasz Sabbatical

27.01.2012

Wietnam jest zupełnie inny niż wszystkie kraje, które do tej pory odwiedziliśmy. Czuć, że jesteśmy na innym kontynencie, żeby nie powiedzieć – na innej planecie.

Ulice w miastach są gwarne od świtu do nocy. Patrząc z wysokiego piętra hotelu widać mrowiska pełne poruszających się i pracujących ludzi. Ma się wrażenie, że miasto i jego mieszkańcy nigdy nie śpią.

W Wietnamie nie istnieje takie pojęcie jak „bezrobocie”. Ludzie nie mogą liczyć na żadną pomoc od państwa. Mogą jedynie liczyć na siebie, no i może na dzieci, które są zobowiązane zaopiekować się rodzicami na starość. Cóż więc pozostaje? Jeśli nie ma pracy w hotelu, fabryce, restauracji, trzeba ją stworzyć samemu. Pod tym względem Wietnamczycy są bardzo kreatywni.

Kobieta na ulicy piecze ciasteczka obok mężczyzna sprzedający okulary

Bardzo popularny przenośny sklepik (chipsy, owoce, orzeszki). Zwróćcie uwagę na doczepiony niebieski mini stołeczek w razie, gdyby pani gdzieś przystanęła na dłużej.

Bardzo popularne riksze. Niestety wielu życzy sobie za podwiezienie więcej niż taksówka.

Stoisko z owocami, sokami, shake –ami przyrządzanymi z lodem i dużą ilością słodkiego skondensowanego mleka. Pyszka!

Dla mnie sklep numer jeden! Przewoźne gospodarstwo domowe .

Generalnie życie tutaj toczy się na ulicy. Dosłownie, co kilkadziesiąt metrów kobiety sprzedają jedzenie w budkach lub prowadzą swoje małe restauracyjki, gdzie przy maleńkich stolikach (takich przedszkolnych) serwują sprawdzone potrawy. Ma się wrażenie, że większość miejscowych je poza domem. Towarzyszy temu uliczny gwar, spaliny, kurz, wysoka temperatura i zero lodówek. Jak do tej pory zawsze nam smakowało i nikt się nie rozchorował . Poniżej na zdjęciu pani w kapeluszu przygotowuje kandyzowane banany

Zwróćcie uwagę na kapelusze pań. Poniżej będę o nich pisała

Wiele salonów fryzjerskich zwłaszcza męskich znajduje się na ulicy. Lustro wisi na przykład na murze lub ścianie budynku.

Prawdziwym hitem są tutaj motorynki. Jest to podstawowy środek transportu każdej rodziny. Za głowę można się złapać widząc, co Wietnamczycy na nich przewożą. Krótko mówiąc – wszystko! Począwszy od mebli, zaopatrzenia do sklepów, ogromnych donic z kwiatami, kilku świniaków, zarżniętej krowy do pięcioosobowej rodziny. Dzieci często jeżdżą bez kasków, a matki przewożą niemowlęta tuląc je w objęciach.

Widok naszej czwórki na motorze był dość niezwykły. Ludzie co chwilę robili nam zdjęcia (jadąc motorem oczywiście)

Jak dotąd nie znalazłam żadnego przejścia dla pieszych ze światłami! Wojtek żartuje, że ruch tutaj musi być płynny i rzeczywiście tak jest! Przechodząc przez ulicę trzeba być w zwartej grupie i przemykać pomiędzy motorynkami i samochodami. Raczej nie zdarza się, żeby ktoś się zatrzymywał, co najwyżej kierowcy zwinnie omijają przechodniów. Popdpatrzona strategia to śmiało i do przodu .

Wietnamskie kobiety dbają o wygląd na swój sposób. Szczególnie chronią skórę przed słońcem. Kiedy na dworze 28C to dziewczyny na motorach w dżinsach, kurtkach (nawet puchowych), maseczkach na twarzy i rękawiczkach! Niektóre mają tak silny nawyk noszenia maseczki, że nawet w trakcie 7 godzinnej podróży autokarem jej nie zdejmują . Starsze kobiety często noszą kolorowe kapelusze lub tradycyjne stożkowe i zasłaniają twarz chustą (oczywiście z powodu słońca i zanieczyszczeń). Większość kobiet na co dzień nosi głównie stroje typu piżamka nocna (długie spodnie i bluzka z rękawem w różne wzorki). Młode kobiety są bardziej ekstrawaganckie. Lubią buty na wysokich obcasach i krótkie spodenki, ale jedynie wieczorem, by znów – chronić się przed słońcem. Jedne i drugie przed nowym rokiem wypełniały salony kosmetyczne. Eleganckie fryzury, manicure i pedicure, nowy ciuch, a najlepiej buty, wróżą pomyślność. Mężczyźni są zdecydowanie mniej eleganccy. Starsi lubią nosić piżamy, ale takie typowe – szpitalne. Wyglądają w nich uroczo.

Idąc ulicami miasta niemalże w każdym domu, sklepie czy hotelu widoczne są ołtarzyki Buddy, na których każdego dnia składane są świeże owoce, kwiaty i inne smakołyki. W ten sposób Wietnamczycy zapewniają sobie dobre relacje ze zmarłymi.  Wierzą w życie pozagrobowe przodków i ich wpływ na życie ziemskie. Odprawiają wiele rytuałów, których celem jest zapewnić im dobre samopoczucie i pomyślność. To z kolei ma zaowocować dobrym i pomyślnym życiem na ziemi. Wietnamczycy okazują wielki szacunek również swoim rodzinom.Dzieci słuchają rodziców, a żony – mężów. Poznałam tutaj niezwykle energiczną młodą kobietę, która uwielbiała podróżować. Po wyjściu za mąż jej świat się skurczył. Właściwie nie opuszcza miasta. Jej zadaniem jest zadbać o rodziców i być tam, gdzie jest mąż.

Przykładowy ołtarzyk

Ludzie wydają się tutaj bardzo pogodni. Sekret ich polega na tym, że za nie lubią okazywać swoich prawdziwych uczuć. Uśmiechają się nawet kiedy są naprawdę źli. Złość jest dla nich oznaką słabości, a prawdziwej radości nie wypada zbytnio okazywać. Kiedy tu przyjedziesz zwróć uwagę, że wszystko, co Tobie podają robią to dwoma rękoma. Bardzo często zostawiają też buty przed wejściem do domu czy sklepu, nie mówiąc już o świątyni. Nam się ten zwyczaj bardzo spodobał, szczególnie jeśli podłoga była lśniąca .

Wejście do naszego hotelu i gdzieś tam nasze buty

27.01.2012

Wietnam jest zupełnie inny niż wszystkie kraje, które do tej pory odwiedziliśmy. Czuć, że jesteśmy na innym kontynencie, żeby nie powiedzieć – na innej planecie.

Ulice w miastach są gwarne od świtu do nocy. Patrząc z wysokiego piętra hotelu widać mrowiska pełne poruszających się i pracujących ludzi. Ma się wrażenie, że miasto i jego mieszkańcy nigdy nie śpią.

W Wietnamie nie istnieje takie pojęcie jak „bezrobocie”. Ludzie nie mogą liczyć na żadną pomoc od państwa. Mogą jedynie liczyć na siebie, no i może na dzieci, które są zobowiązane zaopiekować się rodzicami na starość. Cóż więc pozostaje? Jeśli nie ma pracy w hotelu, fabryce, restauracji, trzeba ją stworzyć samemu. Pod tym względem Wietnamczycy są bardzo kreatywni.

Kobieta na ulicy piecze ciasteczka obok mężczyzna sprzedający okulary

Bardzo popularny przenośny sklepik (chipsy, owoce, orzeszki). Zwróćcie uwagę na doczepiony niebieski mini stołeczek w razie, gdyby pani gdzieś przystanęła na dłużej.

Bardzo popularne riksze. Niestety wielu życzy sobie za podwiezienie więcej niż taksówka.

Stoisko z owocami, sokami, shake –ami przyrządzanymi z lodem i dużą ilością słodkiego skondensowanego mleka. Pyszka!

Dla mnie sklep numer jeden! Przewoźne gospodarstwo domowe .

Generalnie życie tutaj toczy się na ulicy. Dosłownie, co kilkadziesiąt metrów kobiety sprzedają jedzenie w budkach lub prowadzą swoje małe restauracyjki, gdzie przy maleńkich stolikach (takich przedszkolnych) serwują sprawdzone potrawy. Ma się wrażenie, że większość miejscowych je poza domem. Towarzyszy temu uliczny gwar, spaliny, kurz, wysoka temperatura i zero lodówek. Jak do tej pory zawsze nam smakowało i nikt się nie rozchorował . Poniżej na zdjęciu pani w kapeluszu przygotowuje kandyzowane banany

Wiele salonów fryzjerskich zwłaszcza męskich znajduje się na ulicy. Lustro wisi na przykład na murze lub ścianie budynku.

Prawdziwym hitem są tutaj motorynki. Jest to podstawowy środek transportu każdej rodziny. Za głowę można się złapać widząc, co Wietnamczycy na nich przewożą. Krótko mówiąc – wszystko! Począwszy od mebli, zaopatrzenia do sklepów, ogromnych donic z kwiatami, kilku świniaków, zarżniętej krowy do pięcioosobowej rodziny. Dzieci często jeżdżą bez kasków, a matki przewożą niemowlęta tuląc je w objęciach.

Jak dotąd nie znalazłam żadnego przejścia dla pieszych ze światłami! Wojtek żartuje, że ruch tutaj musi być płynny i rzeczywiście tak jest! Przechodząc przez ulicę trzeba być w zwartej grupie i przemykać pomiędzy motorynkami i samochodami. Raczej nie zdarza się, żeby ktoś się zatrzymywał, co najwyżej kierowcy zwinnie omijają przechodniów. Popdpatrzona strategia to śmiało i do przodu .

Wietnamskie kobiety dbają o wygląd na swój sposób. Szczególnie chronią skórę przed słońcem. Kiedy na dworze 28C to dziewczyny na motorach w dżinsach, kurtkach (nawet puchowych), maseczkach na twarzy i rękawiczkach! Niektóre mają tak silny nawyk noszenia maseczki, że nawet w trakcie 7 godzinnej podróży autokarem jej nie zdejmują . Starsze kobiety często noszą kolorowe kapelusze lub tradycyjne stożkowe i zasłaniają twarz chustą (oczywiście z powodu słońca i zanieczyszczeń). Większość kobiet na co dzień nosi głównie stroje typu piżamka nocna (długie spodnie i bluzka z rękawem w różne wzorki). Młode kobiety są bardziej ekstrawaganckie. Lubią buty na wysokich obcasach i krótkie spodenki, ale jedynie wieczorem, by znów – chronić się przed słońcem. Jedne i drugie przed nowym rokiem wypełniały salony kosmetyczne. Eleganckie fryzury, manicure i pedicure, nowy ciuch, a najlepiej buty, wróżą pomyślność. Mężczyźni są zdecydowanie mniej eleganccy. Starsi lubią nosić piżamy, ale takie typowe – szpitalne. Wyglądają w nich uroczo.

Idąc ulicami miasta niemalże w każdym domu, sklepie czy hotelu widoczne są ołtarzyki Buddy, na których każdego dnia składane są świeże owoce, kwiaty i inne smakołyki. W ten sposób Wietnamczycy zapewniają sobie dobre relacje ze zmarłymi.  Wierzą w życie pozagrobowe przodków i ich wpływ na życie ziemskie. Odprawiają wiele rytuałów, których celem jest zapewnić im dobre samopoczucie i pomyślność. To z kolei ma zaowocować dobrym i pomyślnym życiem na ziemi. Wietnamczycy okazują wielki szacunek również swoim rodzinom.Dzieci słuchają rodziców, a żony – mężów. Poznałam tutaj niezwykle energiczną młodą kobietę, która uwielbiała podróżować. Po wyjściu za mąż jej świat się skurczył. Właściwie nie opuszcza miasta. Jej zadaniem jest zadbać o rodziców i być tam, gdzie jest mąż.

Przykładowy ołtarzyk

Ludzie wydają się tutaj bardzo pogodni. Sekret ich polega na tym, że za nie lubią okazywać swoich prawdziwych uczuć. Uśmiechają się nawet kiedy są naprawdę źli. Złość jest dla nich oznaką słabości, a prawdziwej radości nie wypada zbytnio okazywać. Kiedy tu przyjedziesz zwróć uwagę, że wszystko, co Tobie podają robią to dwoma rękoma. Bardzo często zostawiają też buty przed wejściem do domu czy sklepu, nie mówiąc już o świątyni. Nam się ten zwyczaj bardzo spodobał, szczególnie jeśli podłoga była lśniąca .

Wejście do naszego hotelu i gdzieś tam nasze buty

23.01.2012

Minęło 22 dni nowego roku kalendarzowego i ponownie nam przyszło witać Nowy Rok, tym razem według kalendarza chińskiego, zwanego też księżycowym. Pięknie się złożyło, że akurat w tym czasie jesteśmy w Azji. Nowy Rok, który się zaczął 23 stycznia to rok smoka według zodiaku chińskiego. Jak napisała w jednym z komentarzy znajoma Ani, Daga, rok smoka niesie ze sobą dużo pozytywnej energii i będzie sprzyjać podejmowaniu ważnych decyzji. Co do oznaczenia daty roku to istnieją przynajmniej dwie, 2012 (według kalendarza gregoriańskiego) – będąca w powszechnym użyciu oraz data 4709, którą liczy się od czasów Cesarza Żóltego, Huangdi.

Początek roku chińskiego nie jest datą stałą w stosunku do naszego kalendarza. Przypada w okresie od stycznia do lutego. Wszystko dlatego, że rok chiński jest krótszy od gregoriańskiego o około 11 dni. Co jakiś czas dodaje się dodatkowy 13ty miesiąc i tak to sobie pływa. Witanie Nowego Roku to największe święto w Azji. Zaczyna się około tydzień przed końcem roku od generalnych porządków, a kończy 15 tego dnia nowego roku świętem latarni.

Początek roku chińskiego nie jest datą stałą w stosunku do naszego kalendarza. Przypada w okresie od stycznia do lutego. Wszystko dlatego, że rok chiński jest krótszy od gregoriańskiego o około 11 dni. Co jakiś czas dodaje się dodatkowy 13ty miesiąc i tak to sobie pływa. Witanie Nowego Roku to największe święto w Azji. Zaczyna się około tydzień przed końcem roku od generalnych porządków, a kończy 15 tego dnia nowego roku świętem latarni.

Azjaci są dość przesądni. Można to świetnie zaobserwować w okresie Nowego Roku. Istnieje silne przekonanie, że to co dzieje się w Nowy Rok, będzie mieć olbrzymi wpływ na cały rok. Tego dnia nie wolno myć włosów, robić porządków, pozdrawiać ludzi w żałobie, pożyczać pieniądze, używać liczby 4, czy upuścić na ziemię pałeczek do jedzenia. Ciekawa też jest tradycja otwierania drzwi i okien na oścież o północy, tak aby stary rok i wszystko z nim związane odeszło. Idąc wietnamskimi ulicami w tym okresie można zaobserwować na każdym kroku ludzi palących jakieś papiery w pustych naczyniach. Po bliższym przyjrzeniu się okazuje, że są wśród nich papierki koloru złotego symbolizujące złoto, fragmenty ubrań oraz pieniądze (oczywiście fałszywe).

Ten rytuał ma podobno zapewnić pomyślność dla i od przodków. W ogóle sporo rytuałów noworocznych odnosi się do zmarłych. Wierzy się, że to duchy przodków odpowiadają za szczęście przyszłych pokoleń. Dziś dowiedzieliśmy się też, że powszechne jest w Wietnamie celebrowanie kolejnych rocznic śmierci członków rodziny.

Inny ciekawym zwyczajem jest wręczanie w chińskiego sylwestra czerwonych kopert, zwanych lee see, z pieniędzmi na szczęście (lucky money). Podobno najlepiej je dawać parami, bo szczęście chodzi w parze. Ciekawe, że w polskiej tradycji to nieszczęścia chodzą parami.

W Nowy Rok należy też założyć nową odzież, najlepiej koloru czerwonego, złotego lub pomarańczowego. Te kolory oznaczają szczęście i bogactwo. Wracając do hotelu natknąłem się na innych ciekawy obyczaj obchodzenia domostw, przez grupę “buddyjskich kolędników”. Ich nadejście obwieszcza mocne bębnienie. Na przedzie orszaku idą chłopcy przebrani za buddę, którzy wchodzą do domostw i wykonują rytuał przypominający wyganianie złych duchów. W zamian za to otrzymują koperty z “lucky money”. Nic innego jak taka pogańska kolęda.

Na to co się dzieje w trakcie witania Nowego Roku można by poświęcić niejeden wpis. Wspomnę jeszcze o odświętnym strojeniu domów z obowiązkowym drzewkiem symbolizującym wiosnę czy ciasteczkach noworocznych ni gao.

Oczywiście nie może zabraknąć fajerwerków o północy. W Nha Trang gdzie spędziliśmy Nowy Rok odpalane one były z dwóch statków na Morzu Południowo-Chińskim. Hałas fajerwerków podobnie jak kolor czerwony ma odstraszać złe duchy.

Najmniej przyjemna tradycja noworoczna dotyczy znacznego podnoszenia cen w tym okresie, nawet o 100%, np. w hotelach.

Szczęśliwego Nowego Roku – Chińskiego dla wszystkich naszych czytelników!