Foundation

Opublikowano na 12 stycznia, 2018 by Wojtek Mroczyński

If you wish to find God, leave the external world behind and enter within yourself. However do not remain in yourself but transcend yourself, for you are not God.
St Augustine

Imagine total silence fills your life suddenly. Your cell phone is off, you are completely offline. You have no access to radio, tv, internet, books, except one, which I am going to cover in a moment. You are left alone with yourself, your own thoughts and occasional sounds coming from your gut.

I had such an experience for a couple of days a few weeks ago. The desire to participate in so called Spiritual Exercises according to St. Ignatius of Loyola (the founder of Jesuits) had been in me for some quite time. My second yearlong break from professional work, sabbatical, was an additional motivation to try this beautiful way of Christian meditation. I have also heard great references about this method of meditation from a few people including my wife.

View of Zakopane from my meditation place

The terms meditation and Christianity usually do not usually fit into the same sentence. Just like many of you I have met several people fascinated by or practising Eastern methods of meditation such as zen, yoga or transcendental meditation. For many people raised in Western culture based on the Christian values the Christian methods of meditation are barely known. I am not sure if this is driven by “the grass is greener on the other side …” type of thinking or pure ignorance. Perhaps this is a deeper issue. Unfortunately our religious practice tends to be based on following mostly certain moral code and rituals. For years we are stuck in religious routines without deeper reflections on their meanings. Hardly ever we seek something new in our rich Christian heritage.

One of the methods of Christian meditation are so-called Ignatian Spiritual Exercises, SE for short. Before I elaborate more on this method let me mention here that there is at least one other method of Christian meditation in the form of internal prayer (in silence). It consists in retaining a motionless state and repeating biblical phrases (like mantras). This method was started by the Desert Fathers over two thousand years ago. Today this method is cultivated and promoted by the Benedictine Order.

The common feature of both those methods is the purpose of meeting oneself and God in silent meditation. The main objective of this encounter is achieving better self-knowledge by confronting our own life with the Word of God and better alignment of our lives with God’s will. In more practical terms good Christian meditation changes us for the better. I do not mean better feeling, “charging batteries” or just achieving better self-awareness. The desire to meet God is fundamental here. Positive response to His love and acceptance of his Grace give us motivation and strength to grow.

I do not know any better formula for personal growth than the above. Thousands of ways described in self-help or business books manage hardly to scratch the surface. Without Me, you can do nothing (J 15:5). Period. The rest is some kind of ersatz or illusion.

The experience of so-called Foundation, i.e. the first part of Ignatian Spiritual Exercises, was for me very intense and moving. The method of St. Ignatius is very close to me. It is somewhat similar to endurance sports I pursue. Just like we need to be active regularly to keep our physical fitness, St. Ignatius recognized that we need to exercise to keep our spiritual health as well. The method entails achievement of calm attitude (focus and proper place of training), maintenance of meditational discipline of your body and mind (training plan), proper preparation for meditation (warm-up), meditation itself performed at the level of your heart (proper cardio training 😊) and adequate relaxation (recovery).  All of that is done within certain strict timeframe.

An important aspect of each meditation is a good visualization of a particular biblical fragment to be meditated, which helps to maintain the right focus. One of my favorite metaphors is the following: Just as the sunflower is in its full bloom when turned towards the sun, so we are at our best when we turn our hearts toward God.

Vertitur ad solem
Metamorphoses, Ovid

While meditating it is also important not to lose sight of the main purpose, which is well summarized by St. Ignatius in the First Principle and Foundation:

“God freely created us so that we might know, love, and serve him in this life and be happy with him forever. God’s purpose in creating us is to draw forth from us a response of love and service here on earth, so that we may attain our goal of everlasting happiness with him in heaven.
All the things in this world are gifts of God, created for us, to be the means by which we can come to know him better, love him more surely, and serve him more faithfully.
As a result, we ought to appreciate and use these gifts of God insofar as they help us toward our goal of loving service and union with God. But insofar as any created things hinder our progress toward our goal, we ought to let them go.”

In the Spiritual Exercises you have two companions, your own copy of the Bible and a spiritual guide. Selected fragments from the Bible are the basis for daily meditations. Daily conferences are meant to help better understand a deeper meaning of those texts and their context. As for the guide, also known as a spiritual companion, their role is to objectify our own thoughts and feelings, that occur during personal meditations.

Ignatian meditation helps us raise some fundamental questions:  Who am I?  Why am I who I am?  What am I put here on earth to do?  How can I grow the best side of me and rein in the worst?  What does it mean to be a good person and lead a good life?  What brings fulfilment and happiness?
At the end of this spiritual retreat it also good to ask ourselves: Does it resonate well in my life? Am I less of a pain for others? Do I become more useful for others? Do I do things for my own glory or His?

Since Ania noticed some positive changes I assume I did not waste my time during SE retreat. It also motivates me more to practice Christian meditation on a daily basis. After all: By their fruit you will recognize them (Mt 7, 20)

I highly recommend SE to all of you who desire to develop your spiritual life and for whom the daily pleasures and prose of life are not sufficient. There is quite a handful of places in Poland (assume in many other countries as well), usually affiliated with the Jesuit order, which organize SE retreats. Facing yourself in silence may usher in a change for the better in your lives. I am already looking forward to my next stage of the Spiritual Exercises in a couple of months.

 

Opublikowano Duchowość, English, Meditation, Medytacja, sabbatical, Spirituality | 1 komentarz

Toast sylwestrowy

Opublikowano na 3 stycznia, 2018 by Wojtek Mroczyński

Jednym z gorzkich owoców zabieganego życia są coraz rzadsze odwiedziny nasze u znajomych i vice versa. Kiedyś dziwił mnie ten stan rzeczy mocno u innych, np. w USA. Dziś z przykrością stwierdzam, że Polacy, a Ja wśród nich, niestety upodabniamy się powoli do tego zachodniego modelu.

Swój drugi sabbatical zaczynam od dłuższego odpoczynku z rodziną w dalekich i ciepłych stronach. W drodze do miejsca odpoczynku spotkaliśmy w samolocie bliskich znajomych, z którymi od dłuższego czasu nie mogliśmy się spotkać w atmosferze domowej we Wrocławiu. Trzeba było przelecieć wiele tysięcy kilometrów, żeby skorzystać z okazji na wspólne spotkanie, tym bardziej, że stacjonują tylko około 1,5 godz jazdy samochodem od nas. Okazją na spotkanie był miniony Sylwester i witanie Nowego Roku.

IMG_3674

W trakcie sympatycznej wizyty poruszyliśmy wiele ciekawych tematów, co szczególnie sobie cenię w czasie spotkań. Na marginesie polska gościnność, choć cały czas unikalna, niestety zbytnio skupia się na aspektach kulinarnych. Zbyt mało jest przy stole wartościowych i budujących rozmów, a sporo biadolenia i utyskiwania. To samo zresztą zauważam jeżdżąc po świecie, więc niepotrzebnie czepiam się tylko Polski.

Wracając do naszego Sylwestra jednym z tematów były postanowienia noworoczne. Nie wiem, ilu z Was robi sobie jakiekolwiek postanowienia. Myślę, że bez względu na to odsetek osób, które cierpliwie realizują to, co sobie przyrzekły, jest dużo mniejszy. Jedną z przyczyn takiego stanu jest niestety silne przywiązanie do naszych starych nawyków i słaba wola.

Jednym ze sposobów radzenia sobie z tymi wyzwaniami może być zaangażowanie innej zaufanej osoby poprzez podzielenie się swoimi zobowiązaniami i powierzenie jej roli swego rodzaju „lustra” czy „sumienia”. Nic nas nie sprowadza na ziemię tak bardzo, jak drugi człowiek. Dzieci są w tym szczególnie dobre.

Inny aspekt, który gdzieś rykoszetem wyłonił się z dyskusji, to jakość tych postanowień. Chodzi o to, czy dzięki ich realizacji staniemy się bardziej pożytecznymi dla innych, czy tylko pragniemy zaspokoić jakieś własne zachcianki. Inaczej brzmi postanowienie, że chcę np. pojechać tu czy tam, lub zdobyć to lub tamto, a inaczej jeśli chcę np. poświęcać więcej czasu swoim dzieciom, żonie, czy generalnie zrobić coś dobrego dla świata.

Gdzie szukać inspiracji dla dobrych postanowień? Podzielę się treścią, która wpadła mi dzisiaj w ręce. Jest to lista 15 chorób przywództwa według Papieża Franciszka, które uznałem za bardzo trafne i inspirujące. Oto one:

  1. Choroba myślenia, że jesteśmy nieśmiertelni, odporni lub wręcz niezastąpieni
  2. Choroba nadmiernego zaangażowania w biznes
  3. Choroba mentalnego [i emocjonalnego] „zlodowacenia”
  4. Choroba nadmiernego planowania i funkcjonalizmu
  5. Choroba słabej koordynacji
  6. Przywódcza „choroba Alzheimera”
  7. Choroba rywalizacji i pychy
  8. Choroba egzystencjalnej schizofrenii
  9. Choroba plotkowania, narzekania i obgadywania
  10. Choroba ubóstwiania przełożonych
  11. Choroba obojętności wobec innych
  12. Choroba pochmurnej twarzy
  13. Choroba gromadzenia
  14. Choroba zamkniętych kręgów, gdzie przynależność do kliki staje się potężniejsza od współdzielonej tożsamości
  15. Choroba ekstrawagancji i wystawianie się na pokaz

Jak mówi Franciszek, te choroby stanowią zagrożenie dla każdego przywódcy i każdej organizacji. Mogą zaatakować na poziomach indywidualnym i społecznym. W artykule pod poniższym linkiem znajdziecie więcej komentarzy na ten temat. https://www.hbrp.pl/b/15-chorob-przywodztwa-wedlug-papieza-franciszka/MMaOak0O

Z wielu ciekawych obserwacji utkwiło mi mocno następujące zdanie, które jest szczególnie inspirujące w mojej „podróży sabbaticalowej”. Akumulacja dóbr staje się jedynie ciężarem i nieubłaganie spowalnia podróż.

Tę trafną listę diagnoz naszej słabej kondycji można zamienić na listę antidotum na te choroby, tj. cnót, w których warto by się ćwiczyć. Mogą to być postawa pokory i skromności, wdzięczności i radości, powściągliwości w ocenie innych czy większego umiaru w rozmaitych sprawach. Nowy Rok będzie dla mnie okazją aby się ćwiczyć w tych trudnych zawodach. Może też na tej liście znajdziecie coś do rozwoju u siebie?

Kończę jednym z moich toastów sylwestrowych, który jest jednocześnie życzeniem dla Was wszystkich: Obyśmy stali się bardziej pożyteczni dla innych w Nowym Roku.

 


 

Opublikowano sabbatical, Uncategorized | Dodaj komentarz

New Year’s toast

Opublikowano na 3 stycznia, 2018 by Wojtek Mroczyński

One of the bitter fruits of our busy lives is the declining trend of home visits. There was a time I saw that more as an issue in other countries like the US. Today, I regret to say we, Poles, are starting to follow this western social model.

My second sabbatical I begin with a longer family vacation in a far away and warm place. En route to our destination we bumped into our friends on the plane with whom we had failed to meet in a homey atmosphere in Wroclaw for quite some time. We had to travel thousands of kilometres to find an occasion to meet together. They are based only 1,5 h drive from us in this vacation place. That occasion turned out to be the New Year’s Eve celebration.

During a very nice visit we talked about a few interesting topics, which I value a lot in social meetings. As a side note, Polish hospitality, though still very unique, is too focused on the culinary aspects. There is very little valuable and uplifting conversation, and quite a lot of complaining and whining. The latter piece is pretty common around the world, so I should not be picking on my own country.

Back to our New Year’s Eve, one of the topics was the making of the New Year’s resolutions. I do not know, how many of you make any commitments at the beginning of a New Year. Regardless of the number, there is even fewer of us who actually follow through on their commitments. Strong attachment to our old ways and our weak will are common derailleurs here.

One of the solutions to deal with these challenges is picking a buddy (trusted person), who will help us stick with our commitments by regular follow ups. Nothing can confront us better on our commitments or inconsistencies than another person. And children are really good at it.

Another facet that ricocheted from that conversion was the quality or rather utility of those commitments. What I mean here is whether by following those resolutions we will become more useful to others, or just what to focus on pleasing our own whims and desires. There is a qualitative difference between saying: I want to go somewhere or get this or that versus I will dedicate more time to my wife, kids, or do something good for the world.
Where to look for resolutions inspiration? I want to share with you something that caught my attention today. This is the list of 15 leadership diseases according to Pope Francis, which I have found very relevant and inspiring. Here they are:

1. The disease of thinking we are immortal, immune, or downright indispensable
2. The disease of excessive busyness
3. The disease of mental and [emotional] “petrification.”
4. The disease of excessive planning and of functionalism
5. The disease of poor coordination
6. The “leadership Alzheimer’s disease
8. The disease of rivalry and vainglory
9. The disease of existential schizophrenia
11. The disease of gossiping, grumbling, and back-biting
12. The disease of idolizing superiors
13. The disease of indifference to others
12. The disease of a downcast face
13. The disease of hoarding
14. The disease of closed circles
15. Lastly: the disease of extravagance and self-exhibition

As the Pope says, those diseases threaten every leader and every organization
They can attack at both the individual and social levels. In the article at the link below you can find more content on this topic.

https://hbr.org/2015/04/the-15-diseases-of-leadership-according-to-pope-franci

From many interesting observations one was particulary strong and relevant to my “sabbatical journey”: Accumulating goods only burdens and inexorably slows down the journey!
This accurate list of our modern leadership weaknesses could be changed into the list of antidotes, i.e. virtues, which we could develop. These could include the attitude of humility and humbleness, gratitude and joy, restraint in judging others or greater moderation in different areas. The New Year will be a good opportunity for me to practise those. Perhaps you will also find some inspiration in the list above?
I want to close with one of my New Year’s toasts, which is also a wish for all of us:

May we all become more useful to others in the New Year.

Opublikowano sabbatical, Uncategorized | 2 Komentarze

Sabbatical 2.0

Opublikowano na 27 grudnia, 2017 by Wojtek Mroczyński

Kiedy 7 lat temu wyruszałem wraz z rodziną w naszą roczną podróż sabbaticalową dookoła świata wydawało się to czymś niesamowitym, lecz raczej zdarzeniem jednorazowym.

Ta moja pierwsza roczna przerwa od pracy zawodowej, tj. sabbatical, z perspektywy 7 lat okazała się jedną z moich najlepszych decyzji w życiu. Mimo, że instynktownie przeczuwałem taki efekt tej decyzji już wtedy, sceptycyzm otoczenia oraz mocne pójście pod prąd społecznym normom nieco zagłuszało ten wewnętrzny głos.

Dziś, kiedy udaję się na kolejny sabbatical, towarzyszą mi podobne uczucia. Sytuacja jest podobna, choć nie do końca. Ten sabbatical będzie miał charakter bardziej podróży do wewnątrz. Po świecie się już sporo najeździłem. Przez ostatnie 7 lat było tego ponad 1 mln kilometrów. To tyle co podróż na księżyc i z powrotem i znowu ponowna podróż w jedną stronę :-).

Poza tym długa podróż z dziećmi w wieku gimnazjalno-licealnym byłaby bardzo uciążliwa od strony zapewnienia im ciągłości edukacji szkolnej. Podróże rodzinne też będą – ale znacznie krótsze. Edukacja domowa Wojtka i Ani 7 lat temu była dla nas dużo łatwiejsza. W międzyczasie pojawił się też w naszej rodzinie Jaś, który ma teraz 16 miesięcy. Chyba jest jeszcze za mały na taką całoroczną podróż? Może następnym razem?

Rodzina w KopenhadzeSkoro jednak była to dobra decyzja, to dlaczego nie powtórzyć tego doświadczenia? Cena nie jest co prawda niska. Jest nią ponowne mocne wyjście ze strefy komfortu i stabilizacji. Gdyby patrzeć na to czysto w kategoriach ludzkich, rachunku ekonomicznego, to taka decyzja wydaje się nie mieć sensu. Na szczęście nie wszystko trzeba przeliczać na utracone korzyści materialne. Świat materialny i duchowy dzieli olbrzymia przepaść. Nie mam co do tego złudzeń. Poza tym ważnym aspektem korzystania z naszej wolnej woli jest pogodzenie się z konsekwencjami naszych wyborów. Ten aspekt bliski jest mi też zawodowo, gdzie mam do czynienia z tzw. decyzjami strategicznymi. U sedna myślenia strategicznego leży fakt, że decydując się na daną ścieżkę postępowania wykluczamy inne. Myślenie, że możemy mieć na raz i to i to i jeszcze tamto … jest jedną z wielu iluzji, jakie sobie tworzymy w życiu.

Wychodzę zatem po raz kolejny ze „złotej klatki” i ruszam w nieznane. Nie mam jakiegoś sztywnego planu na ten nadchodzący rok. W głowie mam tylko kilka pomysłów i projektów z mojej „Bucket List”, które chciałbym zrealizować; oczywiście jak Bóg da. W tym miejscu zdradzę na razie tyle, że jest ich przynajmniej 10 na nadchodzący rok. Ponieważ nie chcę zapeszyć, póki co nie chcę ich zdradzić. Będę je odkrywał w miarę czynienia postępów.

Kończąc proszę Was o modlitwę lub o trzymanie kciuków o dobre owoce tego roku szabasowego. Ze swej strony obiecuję modlitwę za Was oraz zobowiązuję się dawać od czasu do czasu znaki życia na tym blogu www.naszsabbatical.com

Życzę Wam  wszystkim w nadchodzącym roku wiele miłości, poczucia głębszego sensu  i podążania częściej za głosem swojego serca.

Zachodzące słońce na końcu Europy_Sagres, Portugalia

 

Opublikowano Polish, sabbatical | Dodaj komentarz

Sabbatical 2.0

Opublikowano na 27 grudnia, 2017 by Wojtek Mroczyński

Seven years ago when I was going away with my family on our annual sabbatical adventure around the world it seemed an extraordinary event, though of a one-time nature.

That first annual break from professional activity, i.e. sabbatical, in view of the past 7 years turned out to be one of the best decisions in my life. Though instinctively I anticipated such an impact, strong skepticisim of many people around me and the noise of „going upstream” silenced a bit the inner voice.

Today, when I am going on my next sabbatical, I have similar feelings. The situation is similar, though not completely. This sabbatical will be more of an internal journey. I have travelled enough in the past 7 years; roughly 1 million km. That’s like going to the Moon and coming back and then going there again just one way :-).

Besides, a trip with our older kids who are in middle and high schools would be daunting in terms of securing their educational continuity. There will be some family travel, though much shorter. Wojtek’s and Ania’s Jr. homeschooling 7 years ago was much easier. I should also mention our new kid on the bloc, Jas, who is now 16 months. He is a bit too small for such a year-long trip. Perhaps next time?

 

Rodzina w Kopenhadze

Since this was such a good decision, why not repeat this experience? The price is not low though. I am leaving my comfort zone and sense of stability. Looking at it from a purely mundane or economic perspective such a decision does not seem to have much sense. Luckily one does not need to calculate everything from the financial return point of view. There is a yawning gap between material and spiritual world. I have no illusions about that. Using the power of our free will we have to accept the consequences of the choices we make. Dealing with strategic decisions in my profession on a daily basis I am all too aware of this. At its core, strategic thinking implicates certain course of action and excluding others at a given time. Thinking that we can have this and this and that … is one of the huge illusions we create for ourselves.

So I leave again my „golden cage” and pursue the unknown. I do not have a fixed plan for the coming year. Having said that I have a couple of ideas and projects from my bucket list I wanted to realize, if God is willing. At this point I will confess there are at least 10 of them for 2018. Since I do not want to jinx it I will not disclose the details now. I will reveal them to you as I progress through 2018.

Concluding I want to ask you for your prayers or for keeping your fingers crossed for good fruits of this sabbatical. From my side I promise my prayers for you and commit to give life updates on this blog  www.naszsabbatical.com from time to time.

I want to wish you all in the coming year lots of love, a deeper sense of purpose  and that you dare to follow your heart more often.

Zachodzące słońce na końcu Europy_Sagres, Portugalia

 

Opublikowano English, sabbatical | Dodaj komentarz

Lepsza wersja siebie

Opublikowano na 21 grudnia, 2014 by Wojtek Mroczyński

21.12.2014

 

Na zbliżające się święta Bożego Narodzenia i nadchodzący Nowy Rok podaruj sobie i innym Lepszą wersję siebie.

Satysfakcja gwarantowana!

 

Poniżej link do mojego świadectwa i konferencji na ten temat dla Wspólnoty Wawrzyny Plus, wygłoszonej 6.12.2014 w Kościele p.w. Świętego Wawrzyńca we Wrocławiu.

 

Opublikowano Polska, Żyj własnym życiem | Otagowano , , , | Dodaj komentarz

Nietypowe życzenia na Boże Narodzenie

Opublikowano na 23 grudnia, 2013 by Wojtek Mroczyński

24.12.2013

 

Nie wiem jak Was, ale irytuje mnie otrzymywanie wielu życzeń z okazji Bożego Narodzenia. Gdy się zastanawiam na źródłem tego stanu, zauważam kilka przyczyn, które niestety z roku na rok stają się dla mnie coraz bardziej widoczne. Aby lepiej zobrazować ten temat przytoczę najpierw kilka cytatów z życzeń niedawno otrzymanych:

Have a great and warm Christmas!

Happy Holidays and Climb High into 2014!

Wesołych, spokojnych i radosnych Świąt

Best Wishes 20 +(1+4) = 25 (rocznica firmy)

Firma XXX Christmas 2013, czy też

Cytat z niedawno zmarłego Nelsona Mandeli w kontekście życzeń świątecznych

 

Korci mnie aby wkleić jeszcze zdjęcia kartek dołączonych do tych życzeń. Dla zachowania anonimowości ich autorów jednak tego nie uczynię. Powiem tylko, że generalnie stronę wizualną tych życzeń stanowią jakieś infantylne i mocno zeświecczone motywy typu choinka, bombka, Mikołaj, płatki śniegu itd.

W życzeniach biznesowych często też pojawia się motyw przypominania się przez daną firmę o jej istnieniu. Traktuję to trochę jak załatwianie interesu przy okazji narodzin Jezusa. A fe!

Czytając większość z tych życzeń, mam jednoznaczne skojarzenia. Najwidoczniej ich autorzy zapomnieli już, o co tak naprawdę chodzi w tym całym Bożym Narodzeniu. Powie ktoś: no tak, nie każdy jest wierzący, więc lepiej być neutralnym światopoglądowo, aby kogoś nie urazić. No cóż, o ile mi wiadomo, ateiści czy np. świadkowie Jehowy, nie obchodzą wcale świąt, więc wysyłanie im kartek związanych z tymi świętami, nawet tych w świeckiej postaci, może być samo w sobie obraźliwe. Więc po co ta cała ściema z tymi ogólnymi życzeniami i jakimiś symbolami, które leżą daleko od tego, o co w tym wszystkim chodzi?

Doszło już do tego, że nawet sami ludzie wierzący coraz bardziej, świadomie lub nie, unikają w życzeniach elementów religijnych. Skoro tak czyni wielu, to może tak teraz wypada. Też się czasem na tym niestety łapię. Ostatnio jednak postanowiłem przełamać w sobie ostatecznie jakiekolwiek opory i przy każdej okazji, bez względu czy jest to sytuacja biznesowa czy inna, wplatam w swoje życzenia wątki dotyczące radości z narodzin Bożego Syna. Ku mojemu zdziwieniu ludzie w większości odwzajemniają to w ten sam sposób. Szczególnie ujął mnie ostatnio pewien spotkany Rosjanin, który również złożył mi życzenia w duchu bardzo religijnym. Było to o tyle zaskakujące, że sytuacja była bardzo biznesowa.

Zatem nie jest wcale tak źle, lecz trzeba trochę odwagi aby przełamywać te wszystkie stereotypy, obnażać ściemy i nic nie znaczące świeckie frazesy.

Nieśmy wszyscy radość światu, że Jezus się narodził aby nas zbawić – Alleluja!!

Na koniec przykład dwóch pięknych życzeń w duchu oczekiwania na przyjście Pana.

 

Piękna, dobra i miłości w Rodzinie i w świecie. Błogosławieństwa naszego Dobrego Pana i stałego odczuwania jego obecności, przylgnięcia do niego całym sercem w całym 2014 Roku.

Dziękuję za Wasze wpisy i inspiracje,

Uściski,

Ania

image

Czas przyjścia na świat Bożej Dzieciny ożywia nas i wypełnia radością.

Niech stanie się okazją do obdarowania miłością zarówno najbliższych, jak i nas samych.

W te święta podaruj bliskim siebie. Swój czas, swoją uwagę, dobre słowo, wdzięczność.

Nasze domy po brzegi wypchane są „dobrami”, często brakuje w nich w tej zwykłej, ludzkiej miłości.

„Zaniedbanie w miłości pociąga za sobą duchowe ubóstwo, a miłość zaczyna się w rodzinie”. Tego uczy nas Matka Teresa z Kalkuty.

Święta Bożego Narodzenia to doskonały czas, by o to zadbać.

Wszelkiej pomyślności:)

Ania

 

Dzięki Wam drogie Anie za te piękne życzenia, których każdorazowe czytanie wywołuje u mnie uczucie głębokiej refleksji i radości.

Opublikowano Polish | Otagowano | Dodaj komentarz

Dobro górą!

Opublikowano na 15 grudnia, 2013 by Wojtek Mroczyński

15.12.2013

IMG_2810

Ten adwentowy okres oczekiwania na Boże Narodzenie jest dla mnie bardzo refleksyjny.

Patrząc bardzo pobieżnie na otaczający nas świat można dojść do wniosku, że generalnie nie jest zbyt dobrze, ba jest nawet bardzo źle. Nie będę nawet rozwijał tego wątku, gdyż pewnie wiecie do czego piję. To ciągłe narzekanie, malkontenctwo, zdecydowana przewaga negatywnych newsów w mediach nad pozytywami itd. No nie chce się tego wszystkiego słuchać! Zatem nie słuchaj!  Taka postawa jednak jest zbyt pasywna. Poza tym i tak cały czas w głowie kłębi się wiele negatywnych myśli. Zły nie śpi nigdy.

Ostatnio zacząłem dość prosty eksperyment. Postanowiłem, że w ciągu każdego dnia będę starał się wychwytywać jak najwięcej pozytywnych momentów. Żeby ten proces był efektywny, nie wystarczyło mi tylko sobie tak zdecydować. Założyłem na nos takie “wirtualne pozytywne okulary”, żebym lepiej dostrzegał otaczające mnie dobro. Jak wiadomo, od słów do czynów często droga jest daleka, więc noszenie takich okularów nigdy nie zaszkodzi.

Rezultaty tego eksperymentu są zgodne z moimi oczekiwaniami, jednak ich skala mnie zaskoczyła. Ponad 90% sytuacji zaobserwowanych w ciągu dniach skojarzyło mi się z czymś dobrym. Nie wierzysz? Oto kilka przykładów.

– łaszący się i merdający ogonem pies od samego rana;
– życzliwi kierowcy przepuszczający mnie z podporządkowanej drogi na skrzyżowaniu. Notabene te opinie o chamstwie na polskich drogach uważam za mocno przesadzone!
– witające Dzień Dobry sąsiada;
– uśmiech i usłyszenie dziękuję od współpracownika;
– ciekawy projekt w pracy;
– obcy ludzie pozdrawiający się w szatni na siłowni. Swoją drogą jest to dla mnie niezwykły fenomen, gdyż jest tak na wszystkich siłowniach, jakich wiele odwiedzam, a już niekoniecznie np. w windzie biurowca, w którym pracuję (no ale miało być o pozytywach). Zastanawiam się, czy w szatniach żeńskich na siłowniach też panuje taka życzliwa atmosfera?
– dobre słowo usłyszane od żony;
– smaczna kolacja;
– dobre zdrowie moje i najbliższych;
– poznanie nowego człowieka;
– usłyszenie Kocham Cię od swojego dziecka;
– wspólne dziękowanie i modlitwa z rodziną na koniec dnia;
– inspirująca myśl do bloga;
– rozwijanie talentów artystycznych przez nasze dzieci itd.

IMG_3198

Powiesz może: „to przez te różowe, czy jak tam je nazywasz, okulary”. Być może? Dlaczego jednak nie zmienić optyki codziennego widzenia spraw? Jak już nie widzisz żadnego innego powodu, to choćby dla lepszego własnego samopoczucia.

Z tym dostrzeganiem dobra można iść o krok dalej i zacząć dostrzegać je w momentach, które na pierwszy rzut oka kojarzą nam się raczej z czymś odwrotnym. Na przykład za każdym razem kiedy nie domagam, okazuje się, że w tym czasie dzieje się dużo dobrych rzeczy.

Ponad dwa miesiące temu w czasie treningu rowerowego miałem dość niebezpieczny wypadek. Jest to swoją drogą cud, że i tak w miarę cało z niego wyszedłem. Po około 90 km jazdy, w jednej z miejscowości już blisko Wrocławia, wyjechał mi nagle, dosłownie przed nos, inny rowerzysta. Nie było szansy na jakąkolwiek reakcję. Skończyło się na zderzeniu nas obu i dość bolesnych obrażeniach twarzy. Ten drugi człowiek miał zszywane czoło, w moim przypadku był to złamany nos, zszywana powieka, ułamany ząb i utrata czucia w części czoła.

IMG_3077

Okres powypadkowy okazał się dla mnie niezwykłą szansą na wypoczynek oraz na spędzenie więcej czasu z rodziną. Ponadto w tym czasie zacząłem wspólnie z Anią uczęszczać na seminarium odnowy wiary przy Duszpasterstwie Akademickim Wawrzyny, aby pogłębić swoje życie duchowe, a jednocześnie zmienić coś na lepsze w swoim życiu. Wiadomo, że wiara bez uczynków martwa jest sama w sobie.

Po tych doświadczeniach ostatnich tygodni oraz przypominając sobie jeszcze żywe wspomnienia z naszego sabbaticalu jestem absolutnie przekonany o tym, że w ciągłej walce Dobra ze złem, to pierwsze jest górą.

Na koniec jeszcze pewna zasłyszana mądrość na temat dostrzegania dobra, nawet w najtrudniejszych momentach życia:

W każdym człowieku jest dobro. Czasem jednak trzeba trochę dłużej poczekać aby je w pełni dostrzec.

Opublikowano Polska | Otagowano | Dodaj komentarz

Duchowe Spa

Opublikowano na 18 listopada, 2013 by Ania Mroczynska

17.11.2013

   

Nie trzeba jechać do Indii, by uczyć się medytacji. Można to robić w Polsce.

Od jakiegoś czasu, każdego lata, organizuję dla siebie kilkudniowe wakacje. Ten czas w 100% dedykuję sobie. Łapię wtedy oddech i podładowuję życiowe baterie. Odnawiam się. Serdecznie polecam każdej kobiecie, matce oddanej swojej rodzinie przez 360 dni w roku.

Medytacja to słowo pochodzące z języka łacińskiego – meditatio, czyli zagłębianie się w myślach, rozważanie; to praktyka mające na celu samodoskonalenie. Zaglądając do źródeł dowiemy się, że medytacja stosowana jest głównie w religiach wschodu. Tymczasem, ku mojemu wielkiemu zdumnieniu, jest ona obecna również w kościele katolickim. Nie trzeba więc wyrywać ze swojej duszy korzeni wiary i szukać spełnienia gdzie indziej. Można medytować w duchu religii chrześcijańskiej, w którym większość z nas została wychowana. Ja też.

Medytacja ignacjańska, którą poznawałam przez 6 dni będąc w milczeniu to przede wszystkim sięganie do księgi mądrości (Słowa Bożego), która daje odpowiedzi chyba na każde pytanie postawione przez człowieka: jak żyć? Jak pracować? Jak kochać bliskich? Jakim być liderem? Jakim rodzicem? Lepszym człowiekiem? Wiem o tym, bo tego doświadczyłam.

Pozostawanie w kilkudniowej ciszy we własnych refleksjach było dla mnie błogosławieństwem i jednocześnie ucieczką od zgiełku i chaosu codzienności. W końcu NIC nie musiałam robić. Mam na myśli: coś załatwiać, spotykać się, martwić, krzątać, prać, gotować. NIC z tych rzeczy. Żadnych list „to do”, żadnego myślenia o innych, nawet przy posiłkach. Byłam skupiona tylko na sobie, wsłuchana tylko w siebie. Dzięki temu mogłam wejść w głęboki kontakt z samą sobą i trochę lepiej siebie poznać.

Dla mnie ta forma medytacji była niezwykłym odkryciem, doświadczeniem zmieniającym moje życie. Znalazłam prawdziwą perłę. Nigdy wcześniej w ciągu 6 dni nie dostałam tak wiele, dając z siebie tak niewiele. Z Porszewic wyjechałam przepełniona spokojem, nadzieją i miłością, obdarowana siłą, inspiracją i chęciami do życia.

Medytacje weszły na stałe do mojego planu dnia. Za każdym razem w ciszy domowego zakątka odnajduję spokój. Jestem w swojej wewnętrznej przestrzeni, w miejscu, z którego świat i sprawy widzę zupełnie inaczej. Potrafię podejmować decyzje i świadomie działać. To źródło wszelkiej inspiracji lepsze niż wróżka, czy astrolog. Polecam.

Nieprawdopodobne ile niezwykłych okazji przynosi nam życie, by wciąż móc je odkrywać, poznawać siebie i piękno tego świata.

Zobacz więcej:

http://www.wccm.org

Miejsce, które serdecznie polecam szczególnie na pierwszy raz http://odnowa.jezuici.pl/index.php?page=k03

Opublikowano Polska, Pura Vida | 1 komentarz

Po drugiej stronie życia

Opublikowano na 23 października, 2013 by Ania Mroczynska

20.09.2013

IMG_0336

Oj tak, w końcu doczekałam się magicznych 40 urodzin. Byłam bardzo ciekawa jak to będzie i czy coś ciekawego się zdarzy.

Tego dnia jechałam z Wojtkiem na zawody IronMan do Szwajcarii, a konkretnie do Zurychu. Było to wiele godzin monotonnej jazdy. W tym zamyśleniu doświadczyłam czegoś ciekawego. Zobaczyłam jak wyraźnie przekraczam linię życia na stronę 40 plus. Tak jakbym zrobiła duży krok ze znanego w nieznane. Wiem, że to dziwnie brzmi, ale tak było. Stojąc po drugiej stronie „życia” poczułam lekkość i wolność. Zobaczyłam, co już za mną, co ważne i czego potrzeba mi więcej. Moja ciekawość tego dnia została zaspokojona.

Dotarło do mnie jak piękne jest moje życie, jak wiele już osiągnęłam i jak wiele dostałam! Mam wspaniałą rodzinę, pracę, która jest moją pasją, wiarę, która powoduje, że ufam temu, co przynosi mi dzień. Nic już nie potrzebuję sobie udowadniać. Co za ulga! Mam wszystko, czego pragnęłam, a nawet więcej.

Łapię się na tym, że patrzę na swoje życie w kategoriach OSIĄGNIĘĆ, a nie po prostu BYCIA i ŻYCIA. Często moja piękna życiowa energia idzie w kierunku zdobywania i pomnażania zdobyczy, a nie pielęgnacji życia zgodnie z wartościami, które gdzieś mocno we mnie tkwią. Przyda się lepszy telefon, telewizor, ciuch. W przeciwieństwie do większości ludzi na świecie, nie potrzebuję troszczyć się o jedzenie, wodę, ciepły dom zimą. To po prostu jest i już. To takie oczywiste. Mogę płynąć na fali moich pragnień i ambicji. To one stają się często sensem istnienia i wpuszczają mnie w pułapki, z których potem trudno się wydostać.

Moja praca dostarcza mi też wielu obserwacji w tym zakresie. Często jestem świadkiem osobistych dramatów ludzi, którzy osiągnęli wiele, a ich życie wypełnia pustka. Korporacyjna maszyna wciąga po uszy i wysysa ostatnie soki. Jej wierni pracownicy zaczynają cierpieć na rozmaite dolegliwości, nie zaznają spokoju, dokucza im bezsenność, bóle głowy, kręgosłupa, zespół jelita nadwrażliwego. To tylko te podstawowe objawy i może na nich poprzestanę. Kogo tu winić? Trudno mieć pretensje do korporacji, bo przecież podstawą jej egzystencji jest wynik. Problem polega na tym, że to często my sami pozwalamy innym dowolnie siebie używać. Nie wyznaczamy granic, nie chronimy siebie, nie pielęgnujemy życiowej energii. Boimy się powiedzieć stop, bo wtedy być może osiągniemy mniej, a my chcemy przecież więcej!

Na te 40 plus życzę sobie większej dyscypliny w robieniu rzeczy naprawdę ważnych. Chcę stawiać czoło pokusie osiągania, zwolnić tempo, z większą uwagą zadbać o siebie o moje ciało, umysł i duszę. Na kolejną czterdziestkę, czyli osiemdziesiątkę, chcę podziwiać w lustrze swoje roześmiane mimiczne zmarszczki i swobodnie robić skłony (głową dotykać kolan). Tu joga mam nadzieję pomoże Uśmiech. No cóż, moim pragnieniem jest po prostu pięknie się zestarzeć.

Opublikowano Polska, Pura Vida | 2 Komentarze