Nasz Sabbatical

Trasa: Castañares-Burgos – Rabé de la Calzada
Dystans: 23 km (Razem 248,5 km)

As St. Paul says in my favorite biblical fragment from the Letter to the Philippians (Phl 4, 12-13):

I know what it is to be in need, and I know what it is to have plenty. I have learned the secret of being content in any and every situation, whether well fed or hungry, whether living in plenty or in want. I can do all this through him who gives me strength.

The above is one of my life mottos. With an attitude like that regarding well-being one can experience life in a very wide spectrum. You can follow the unknown such as a walking pilgrimage to Santiago de Compostela. Such flexibility is helpful in life. After all we can never be fully sure what lies ahead in life.

Wczoraj, po wielu dniach nocowania w warunkach, w których pewnie wielu nie chciałoby się zatrzymać, zafundowaliśmy sobie z Henrym luksus, tj. nocleg w hotelu na obrzeżach. Było to trochę wymuszone potrzebą chwili. Po wyczerpaniu wszelkich opcji noclegowych w obu poprzedzających miejscowościach ta opcja na obrzeżach Burgos nam pozostała. Mimo, że za nocleg zapłaciłem mniej więcej tyle ile za wszystkie poprzednie razem, było warto.

Swój własny pokój, własna łazienka, szybki internet, dobre jedzenie. Cóż to za luksus! Prawie się odzwyczaiłem.

Po dobrym śniadaniu, jednakowoż postnym, bo Środa Popielcowa, ruszyliśmy wcześnie rano do centrum Burgos. Chciałem zdążyć na Mszę Św. Popielcową na 10:00 rano, więc tempo było odpowiednie. Do Katedry mieliśmy jakieś 7,5 km idąc najpierw lekko dzikimi, a następnie coraz bardziej zadbanymi ścieżkami wzdłuż rzeki Arlanzón.

Choć dopiero 37 pod względem wielkości miasto w Hiszpanii, Burgos jest godne polecenia. Jest tu wiele ciekawych rzeczy do obejrzenia na czele z Katedrą. Po Mszy nie mogłem znaleźć Henrego. Pewnie poszedł coś zwiedzać. Wyszedłem z założenia, że pewnie się gdzieś na trasie spotkamy, choć pewne to nie jest. Dobrze, że chociaż w zarysie powiedziałem mu dokąd dziś chciałbym dotrzeć. Jak dotąd nie wymieniliśmy się danymi kontaktowymi. Może już czas na to? W końcu imię Wojciech w Polsce nosi, co mnie dość zaskakuje, blisko 300 tys. osób. Trudno byłoby mnie znaleźć. Nota bene w Polsce jest np. tylko jeden Strzeżysław wg forum. gazeta.pl

Wejście do Burgos. Film

Po zwiedzaniu i postnym obiedzie wyruszyłem samotnie z miasta. Trasa tym razem nie była dobrze oznakowana. Kilka razy pytałem miejscowych o drogę. Może to poniższa medytacja na temat „Przeliczam …” uśpiła moją czujność?

Po dotarciu do ostatniej miejscowości przed tzw. Mesetą (więcej o tym jutro) namierzyłem schronisko. Było otwarte ale puste. Tak mi się przynajmniej wydawało. Po telefonie pojawiła się miła właścicielka, a tuż przed nią Henry, który chyba nie słyszał jak wszedłem do środka. Znowu jesteśmy tylko my dwaj.

Wejście do Rabé de La Calzada. Film

Schronisko ma wdzięczną nazwę Liberanos Domine, czyli, Wybaw nas Panie. Pani podarowała każdemu z nas medaliki z wizerunkiem Maryi. Nie wiem, czy to taki standard, czy akurat nam się trafiło. Miły gest.

500+. Film

Medytacja IX. Przeliczam, a ty wierz.

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

Mk 1, 15

To chyba najcześciej wypowiadane dziś zdanie na świecie przy okazji posypywania głów popiołem w kościołach na całym świecie.

Nawracanie kojarzy mi się ostatnio z korzystaniem z GPSa. Gdy wybiorę niewłaściwą drogę, Bóg mówi, przeliczam … Ile to razy musi to do nas mówić. Ta metafora z GPS podsuwa myśl, że chodzi o powrót na właściwą drogę, do tego kim jestem naprawdę. Zatem czas usunąć wszelkie iluzje na swój temat. No może nie od razu wszystkie, bo się można szybko zniechęcić. Zły lubi rzucać nam takie wyzwania ponad nasze siły.

Trasa: Villafranca Montes de Oca – Castañares-Burgos
Dystans: 31,5 km (Razem 225,5 km)

Po kilku dniach dość dobrej pogody dzisiejszy etap zanosił się na dość wymagający. Miałem się dziś wspinać na najwyższą wysokość jak dotąd na szlaku. Poza tym prognoza pokazywała intensywne opady śniegu na trasie i porywisty wiatr. Jakby tego było mało ze względy na to, że rano wszystko było zamknięte zacząłem dzień bez śniadania. Najbliższy bar miał być po 12 km marszu w zamieci. W razie czego przegryzałem po drodze baton energetyczny, który od jakiegoś czasu czekał na czarną godzinę.

Henry wyszedł trochę wcześniej wiedząc, że rano odmawiam różaniec i medytuję. Chciał mi przez to dać przestrzeń. Myślę, że sam jej też potrzebował.

Zima na El Camino. Film

Trasa dzisiejsza zaczęła się od ostrego podejścia i sporej zamieci, która rosła z każdą minutą. Po dojściu na maksymalną dzisiejszą wysokość 1170 m n.p.m. odczuwalna temperatura spadła do jakiś -15 C. Największym wyzwaniem w trakcie wędrówki był lód, który czaił się pod śniegiem. Było to zdecydowanie, jak to nazywa Henry, two-pole day, czyli dzień na dwa kijki. Zwykle idąc używam tylko jednego kijka naprzemiennie dla podparcia i stabilizacji. Dziś kilka razy prawie nie zaliczyłem twardego lądowania. Jak dobrze, że je kupiłem w Estella!

Po dotarciu do San Juan de Ortega po ponad 2 godzinach marszu dogoniłem Henrego, który, jak ja, szukał w mieście jakiegoś baru. Wszystko pozamykane.

Z lekkim burczeniem w brzuchach ruszyliśmy dalej do kolejnego miasta, Ages. Jakieś 3 km przed miastem zaczęły się słynne pastiwska bydła. Ponieważ mój plecak ma pomarańczową osłonę przed deszczem, na wszelki wypadek zdjąłem ją na ten odcinek. Zabawa w toreadora na tym śliskim terenie mogła by się źle skończyć. Byków nie spotkaliśmy.

W Ages zjedliśmy porządny lunch i trochę dłużej odpoczęliśmy. To miejscowość, w której większość pielgrzymów robi postój na noc. My ruszyliśmy dalej licząc na nocleg w Cardeñuela Riopico oddalone o około 8 km od Ages.

Droga do Cardeñuela okazała się dla mnie bardzo symboliczna. Dziś wtorek, więc odmawiałem Tajemnice Bolesne Różańca. Poza tym jest dziś koniec Karnawału oraz Wigilia Środy Popielcowej. Podchodząc pod górę najpierw rzuciła mi się w oczy zmiana podłoża, które stawało się coraz bardziej kamieniste. Potem jeszcze drut kolczasty po lewej stronie odgradzający jakiś dawny teren wojskowy. Na koniec zatkało mnie. Na szczycie stał samotny krzyż. Istna Golgota. Dlaczego dziś akurat to mi się przydarzyło? Czyżby przypadek?

Jak to piszę, to jeszcze się nie mogę otrząsnąć po tym doświadczeniu.

Po dojściu do Cardeñuela okazało się, że żadne ze trzech schronisk nie jest otwarte. Mieliśmy już w nogach około 24,5 km w trudnym terenie. No ale trzeba było iść dalej. Nic tu po nas. Jakiś człowiek zrobił nam nadzieję, że może znajdziemy coś w Orbaneja za 2 km. Tam też nic nie było.

Wiedziałem, że poza tym do Burgos, do którego nie mieliśmy dziś w planie dojść, nie ma już po drodze schronisk. Jest tylko hotel w Castañares na przedmieściach Burgos. Tam też dotarliśmy. Właśnie jemy zasłużoną kolację i celebrujemy koniec karnawału. Jutro rano będę chciał zdążyć na jedną z porannych Mszy Św. we wspaniałej Katedrze w Burgos. Jest w końcu Środa Popielcowa.

Medytacja VIII. Jak ci na imię?

Jak ci na imię?

Łk 8, 30

Jezus zapytał złego ducha w Gerazie.

Typową cechą uzależnienia jest to, że sami go nie widzimy. Jest to dla nas ukryte. Jak spojrzeć na to obiektywnie, nasze życie składa się generalnie prawie z samych uzależnień. Można na to znaleźć jakieś łagodniejsze określenie ale po co? Tkwimy w jakichś schematach reagowania na rozmaite sytuacje, myślenia o nich. Tkwię i ja, żeby nie było. Nawet tego nie widzę. A trudno zmienić coś, czego się nie widzi samemu. Więc na ten Wielki Post pytam się siebie, jak mają na imię te moje uzależnienia?

Jak pięknie byłoby choć z jednego z nich się wyzwolić.