Nasz Sabbatical

10.10.2011

Wczorajszy dzień pod kilkoma względami był dla mnie wyjątkowy. Po pierwsze łącznie z naszymi rodakami, ekscytowaliśmy się wyborami w Polsce. Po drugie, jak co roku na Hawajach, odbywały się mistrzostwa świata w Ironmanie (tak naprawdę było to w sobotę, ale w Nowej Zelandii była już niedziela). Po moim ostatnim Ironman’ie w Nicei we Francji w 2010 obiecałem rodzinie, że w 2011 roku zrobię sobie przerwę od tych morderczych zawodów. Jeszcze wtedy, w czerwcu 2010, nie wiedziałem, że w 2011 udamy się na roczny sabbatical. Dobrze się zatem złożyło.

Choć mój reżim treningowy jest w czasie podróży bardzo skromny (nie mam ze sobą roweru), ciągnie wilka do lasu. Przed przyjazdem do Nowej Zelandii wyczytałem w internecie, że w czasie naszego pobytu będzie organizowany w Nowej Zelandii przynajmniej jeden maraton w mieście Masterton o nazwie Wairapa Marathon (nazwa regionu). Mimo tego, że czułem się daleki od szczytowej formy i z kilkoma kilogramami więcej niż przed zawodami Ironman, postanowiłem wziąć w nim udział.

Po dotarciu w sobotę wieczorem do Masterton i zarejestrowaniu się na listę uczestników okazało się, że maraton ma dość skromną oprawę. Dowiedziałem się m.in., że na trasie będzie dostępna tylko woda (zwykle są też napoje izotoniczne, banany, żele z glukozą czy batony energetyczne). Poza tym w Masterton lało i było strasznie zimno. Biorąc pod uwagę to zimno Ania kategorycznie nie zgadzała się na nocowanie pod namiotem. Na szczęście znaleźliśmy ciepły kąt (cabin). Organizatorzy zaplanowali też bardzo wcześnie start, bo już o 7:00 rano. Gdyby nie Ania to prawie bym zaspał . Z tym noclegiem to też dobrze wyszło, ponieważ rano było gdzieś minus 3 stopnie Celsiusza i trzeba było skrobać szyby. To poranne zimno przypominało mi bardzo mój start w maratonie w Nowym Jorku gdzie koczowałem, czekając na start przy Verazzano Bridge aż 5 godzin. Wtedy to wyziębienie i odwodnienie na trasie kosztowało mnie sporo zdrowia.

Tym razem, dzięki Bogu, słoneczny i chłodny ranek okazał się dla mnie pomyślny. Będąc w takiej sobie formie ukończyłem maraton na 6 miejscu z bardzo przyzwoitym czasem a zarazem swoim rekordem życiowym 3:03 (a dokładnie 3:03:13). Gdyby nie bolesna niespodzianka, która mnie spotkała na 38 km, była nawet szansa zejść poniżej 3 godzin. Ze względu na brak napojów izotonicznych na trasie biegłem ze specjalnym pasem z małymi bidonami na plecach i kieszonką na batony energetyczny. Nie jest to zbyt wygodne, a poza tym waży. Widząc, że mam szansę dobry wynik na ostatnich kilometrach postanowiłem pozbyć się pasa odpinając go i rzucając gdzieś w trawę. Po jego odpięciu złapał mnie nagle ostry ból brzucha tak iż prawie stanąłem w miejscu. W ten bolesny sposób zdobyłem kolejne doświadczenie.

W trakcie zawodów jak zwykle mogłem liczyć na doping i wsparcie swojej rodziny. Zresztą nie tylko ja. Nasze dzieci bardzo zaangażowały się w rozlewanie i rozdawanie wody i soku, który był dostępny na linii startu i finiszu zarazem. Za tę swoją pracę dostały smaczne ciasto od organizatorów, które zjedli ich rodzice .

Biorąc pod uwagę okoliczności i dość górzystą trasę maratonu jestem bardzo zadowolony z wyniku. Można też powiedzieć, że  zrobiłem 1/3 Ironman’a . Tak naprawdę, było to duathlon, bo zaraz po maratonie postanowiliśmy jechać samochodem jeszcze 620 km (7 godzin czystej jazdy).

“Wszystko jest możliwe”

Po maratonie_video

		Wairapa Marathon WYŚWIETL POKAZ SLAJDÓW POBIERZ WSZYSTKIE

25.9.2011

“Wszystko Jest Możliwe” to moja dewiza życiowa. Nasz rodzinny sabbatical mocno się w nią wpisuje. Uwielbiam historie, w których rzeczy pozornie uważane za nierealistyczne dzieją się naprawdę.

Taka historia przydarzyła mi się np. wczoraj. W trakcie lotu z Fidżi do Nowej Zelandii okazało się, że w rzędzie za nami siedziała grupa osób z Polski. Wracali właśnie z kilkudniowego pobytu na Fidżi do Nowej Zelandii, dokąd przyjechali oglądać na żywo mistrzostwa świata w Rugby.

Na marginesie, rugby to naprawdę ciekawy sport, bardzo niedoceniany w Polsce. Mimo, że gra jest bardzo twarda i męska (grają też w nią kobiety) wzajemny szacunek zawodników z obu drużyn jest iście dżentelmeński. To samo dotyczy szacunku wobec sędziego, którego decyzje nie są nigdy kwestionowane, jak to się dzieje w np. piłce nożnej. Mógłbym tak ciągnąć tę dygresję o moim zachwycie rugby ale czas goni .

Wracając do nowopoznanych osób z Polski, konkretnie z Łodzi, okazało się, że większość z nich to byli rugbiści. W trakcie rozmowy okazało się, że mają jeden wolny bilet na iście szlagierowy mecz tego samego dnia miedzy gospodarzami, Nową Zelandią a Francją. Dla znawców rugby nie muszę wyjaśniać wagi tego spotkania. Dla niewtajemniczonych powiem, że to tak jakby Brazylia grała z Niemcami w ramach mistrzostw świata w piłce nożnej. Okazuje się, że po piłce nożnej i olimpiadzie, mistrzostwa świata w rugby mają największą oglądalność telewizyjną na świecie.

Słysząc o tym wolnym bilecie pomyślałem sobie, że świetnie byłoby zobaczyć takie spotkanie na żywo. Po przylocie do Auckland, Nowa Zelandia, i wypożyczeniu samochodu, zamiast jechać od razu na północ jak planowaliśmy, poszukaliśmy campingu w Auckland tak aby mógł skorzystać z tej okazji. Przy odrobinie determinacji i kreatywności udało się. Po 40 km jazdy pociągiem, następnie 6 km jazdy pustym autobusem zjeżdżającym do zajezdni, który jakimś cudem udało mi się zatrzymać oraz 2 km biegu dotarłem pod stadion Eden Park w Auckland. Niestety spóźniłem się na hymny i na słynną haka, czyli taniec wojenny All Blacks (drużyny Nowej Zelandii).

Video:

Taniec wojenny Haka_video

Nowa Zelandia vs Francja, RWC 2011_video

Pierwsze przyłożenie_video

Meksykanska fala plus znajomi z Polski_video

Mimo, że nie miałem biletu na mecz, dostałem go dopiero od jednego z nowych kolegów, Bartka, przy wejściu na stadion, udało mi się przekonać konduktora w pociągu, że mam bilet, co uprawniało do bezpłatnej jazdy środkami komunikacji publicznej.

Kolejny raz okazało się, że “Wszystko Jest Możliwe”. To samo hasło na swojej koszulce miał też Bartek.

Bartek, Piotrek, Stasiek, Michał, Jacek oraz anonimowa osoba, która nie dotarła na mecz, dzięki której dostałem ten bilet – Wielkie Dzięki!

Mam nadzieję, że będzie okazja do rewanżu po powrocie do Polski.

Cieszę się również, że jedna głównych marek restauracyjnych, jaką prowadzi moja firma AmRest, tj. KFC, wspiera reprezentację rugby w Polsce.