Nasz Sabbatical

Trasa: Torres del Rio – Navarette

Dystans: 35 km (Razem: 120 km)

Jedną z zalet takiego długiego i samotnego pielgrzymowania jest spora nieprzewidywalność, jeśli ktoś lubi spontaniczność w życiu. Po przekroczeniu poprzedniego dnia planu o około 8 km i bardzo spokojnym noclegu w Torres del Rio ruszyliśmy z napotkanym przeze mnie wczoraj pielgrzymem, Henrym, w dalszą drogę.

Wspólne pielgrzymowanie okazuje się dla mnie bardzo przyjemnym doświadczeniem. Czas mija szybciej w drodze. Idziemy podobnym tempem i nadajemy na podobnych falach.

Jedną z zalet zatrzymywania się w mniej popularnych miejscach na nocleg jak to ostatnie jest to, że prawie wcale nie ma ta pielgrzymów. Poza jeszcze jednym pielgrzymem z Węgier spało nas w albergue w Torres del Rio w sumie trzech. Co za luksus! Cisza, żadnego chrapania. Można było sobie wziąć ekstra poduszki i koce. Te ostatnie okazały się pomocne, bo było w nocy dość zimno. Na zewnątrz jakieś – 5 C. W środku około 15-16 C. Wbrew wyobrażeniom zima w niektórych częściach Hiszpanii potrafi być dość sroga.

Po około 12 km marszu doszliśmy do urokliwego miasteczka Viana. Była akurat pora lunchu. Stanęliśmy przed pięknym kościołem i wysłuchaliśmy historii jednego z przechodniów o wzlotach i upadkach jednego ze słynniejszych ludzi, który poległ w Bitwie pod Vianą, Cezare Borgia. Nasz nieplanowany przewodnik, z niejaką satysfakcją opowiadał nam on tym, że zwłoki Borgii po jakimś czasie przeniesiono z Katedry na zewnątrz i pogrzebano pod płytą, po której chodzą ludzie i zwierzęta załatwiające swoje potrzeby.

Na pytanie, gdzie najlepiej zjeść w mieście, odpowiedział, że naprzeciw kościoła, vis-a-vis wspomnianej płyty grobowej. Zjedliśmy smaczny lunch racząc się winem z regionu La Rioja, do którego wejścia mieliśmy jeszcze ok 6 km. Mimo, że tak dobrze zjedliśmy miałem w głowie plan, aby zaprowadzić Henrego, do restauracji La Tagliatella (marka należy do firmy, w której pracuję) w Logrono, do którego zmierzliśmy.

Tak też się stało. Do pierwotnego celu dotarliśmy około 15:30 i trochę się obawiałem, że zamkną nam restaurację przed nosem na sjestę. Udało się. Mimo, że nasze żołądki nie były puste, nasza wizyta była wspaniała. Henry był zachwycony! Zachęcał, abyśmy otworzyli La Tagliatellę w Kanadzie. Jest to podwójny komplement, gdyż pochodzi od człowieka, który raczej uważa na to, co jada.

Po takim zastrzyku kalorii mieliśmy do wyboru albo zostać w Logrono z gwarancją znalezienia noclegu w tym sporym mieście, lub kontynuować wędrówkę dalej. Najbliższe miasteczko, Navarrette, było oddalone o około 10 km marszu. Idąc naszym tempem planowaliśmy tam dojść dobrze po zmroku. Niezrażeni tym, że możemy nie widzieć w ciemności strzałek ruszyliśmy dalej.

Po dotarciu na miejsce około 7:00 wieczorem zachwycaliśmy się urokami starego miasta poszukując albergue. Dwa, które miały być według przewodnika całoroczne, były zamknięte. Przy drugim z nich o dźwięcznej nazwie, El Cantaro (Śpiewak), postanowiłem zadzwonić pod numer wskazany w przewodniku. W końcu jest napisane:

Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. (Mt 7, 7-8)

Po wybraniu numeru usłyszałem sygnał w telefonie i na zewnątrz budynku, przed którym staliśmy w deszczu, który padał dziś przez sporą część dnia. Po trzecim dzwonku odebrał miły Pan. Na hasło, dos peregrinos, podniósł żaluzję na ostatnim piętrze budynku, który wyglądał na kompletnie pusty. Pozdrowiła nas i następnie zaprowadził do przytulnego mieszkania, które w sezonie służy za albergue.

Bycie spontanicznym otwiera nas na całą masę wspaniałych rzeczy. Dziś tą nagrodą było wspaniałe jedzenie, przejście super długiego dystansu w dobrej kondycji mimo deszczowej i wietrznej pogody oraz najlepszy, jak dotąd albergue, w którym jesteśmy tylko my dwaj.

Medytacja IV: Obalić mur wrogości

On bowiem jest naszym pokojem.

On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością,

bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość.

W swym ciele  pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach7,

aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka,

wprowadzając pokój

Ef 2, 14-16

Idąc tak sobie z Henrym i miło spędzając czas medytując w duchu nad dzisiejszym fragmentem z Listu do Efezjan myślałem o tym, że nie z każdym pewnie tak dobrze bym się dogadywał w czasie takiej wędrówki. Jak łatwo nam lubić tych, którzy nam pasują i którzy odwzajemniają naszą sympatię.

Jezus potrafi łączyć wszystkich, usuwa między nimi mur wrogości. Krzyż Jego jest tego kwintesencją. Cóż to za wspaniała umiejętność budowania ponad podziałami, którą chciałbym rozwijać!

Trasa: Estella – Torres del Rio

Dystans: 30 km (Razem: 85 km) 

Dziś tłusty czwartek. Motywacja, że znajdę po drodze jakąś cukiernię (panaderia) i dołączę do wielu swoich rodaków w tej słodkiej tradycji jedzenia pączków dała mi dodatkową motywację z rana. Okazało się, że ten dzień przyniósł więcej środków dopingujących.

Kolejny z nich czekał na jakimś 3 km od wyjścia ze schroniska. Zanim o tym, pewnie niektórych ciekawi, jak przebiegła ostatnia noc po moich poprzednich ekscesach. Było lepiej ze względu na nieco zmieniony skład pokoju. Tym niemniej w nocy znowu usłyszałem jakieś płomienne mowy w stylu Generalissimusa wypowiadane przez sen jednego z Katalończyków. Byłem jednak już dość zmęczony, aby mi to jakoś przeszkadzało. Potraktowałem to jako nocne rozmówki hiszpańskie.

Wracając do 3 km, zgodnie z planem napotkałem tam ciekawe miejsce, które w Polsce chyba nie mogłoby istnieć. Jest to kranik z nielimitowanym winem dla przechodzących pielgrzymów. Zresztą sami zobaczcie film poniżej.

Nielimitowane wino dla pielgrzymów-Klasztor Irache

Organizatorzy polskich pielgrzymek trochę się martwią, że z roku na rok spada lekko frekwencjach na polskich pielgrzymkach. Może ten pomysł podchwyci i przyciągnie niezdecydowanych?

Kolejnym wsparciem na trasie były dziś liczne SMSy od rodziny i znajomych. Nie macie pojęcia, jak to podnosi na duchu! Na zdjęciach wygląda to może wszystko bajkowo ale trud jest odczuwalny. Dziś miałem ponad 600 metrów przewyższeń. To tak, jakby wspiąć się na dwie wierze Eiffla z ciężarem około 12 kg na plecach. Tak się złożyło, że większość z tych wiadomości docierała do mnie jak wchodziłem stromym podejściem na jakieś 700 m n.p.m. Bardzo dziękuję za wszystkie wyrazy wsparcia i życzliwości.

Po zejściu z tego wzniesienia, które było akurat w centrum miasteczka Monjardin, był długi 10 km przebieg bez miast, wsi i żywej duszy po drodze. Obraz tłustego pączka plus moja medytacja trzymały mnie w ryzach.

Po dotarciu do pierwotnego celu dzisiejszej wędrówki, Los Arcos, zachwycając się przepiękną arichtekturą kolejnego miasteczka poszukiwałem cukierni i miejsca na nocleg. W końcu mój wzrok utkwił w pokrytych czekoladą donatach. Wziąłem dwa, a co! Po wyjściu z cukierni zacząłem pałaszować pierwszego z nich i robić sobie wspólne z nim selfie.

Wtem napotkałem znajomą twarz pielgrzyma, który zapytał mnie, czy zostaję tu, czy idę dalej, bo on idzie. Nie zastanawiając się długo stwierdziłem, że mam jeszcze siły, więc czemu nie. Jutrzejszy etap wygląda na trudny. W ten sposób sobie go trochę ułatwię wydłużając dzisiejszy. Gdy ruszaliśmy dałem mojego drugiego pączka mojemu przygodnemu kompanowani, Henremu z Vancouver w Kanadzie. Doping zatem był podwójny. Kolejne 8,5 km przeszliśmy razem co nieco rozmawiając.

Gdy dotarliśmy do kolejnego miasteczka Torres del Rio, okazało się, że jest otwarty tylko jeden hostel. Wybór był zatem prosty. Hostel jest prawie pusty, gdyż większość pielgrzymów zostało w Los Arcos. Zatem dodatkowy wysiłek został nagrodzony. Będziemy spali w lepszych warunkach. Teraz raczymy się wspólnie butelką miejscowego wina.

Mówiąc o winie, jutro wychodzimy z Nawarry i wchodzimy do znanego pewnie wszystkim z wina region u La Rioja.

Dzisiejszy etap nie zanosił się na zbyt długi. Jednak wielość środków wspomagających sprawiła, że wydłużyłem go z 21 do 30 km. Grunt to dobra motywacja i determinacja i … dobre towarzystwo.

Na koniec małe sprostowanie. Nie jestem obecnie w Kraju Basków lecz w regionie Nawarra, który częściowo leży w historycznej części Kraju Basków. Pozostałością po tym jest powszechnie używany w częściach Nawarry język baskijski.

Medytacja III: Kto jest moim Bogiem?

1 Kor 12, 3

3 Otóż zapewniam was, że nikt, pozostając pod natchnieniem Ducha Bożego, nie może mówić: „Niech Jezus będzie przeklęty!”. Nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: „Panem jest Jezus”

Ile to różnych bożków mamy w życiu, mam ja sam? Kariera, sukcesy, uznanie, czyli Ja, celebryci i quasi-celebryci, guru, mistrzowie, przełożeni, pieniądze, bohaterowie, wygoda, … wszystko tylko nie On.

Wszystko inne niż On, gdy jest ubóstwiane (jest priorytetem), staje się naszym w końcu naszym przekleństwem, czyż nie?

Niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie.
Św. Augustyn

Trasa: Puente del Reina – Estella

Dystans: 27 km (Razem: 55 km)

Po nieprzespanej nocy w pierwszym schronisku wyruszyłem w dalszą drogę. Chrapanie pielgrzymów przypominało mi długi koncert z partiami solowymi na kontrabasy, tuby oraz bębny. Jakieś słabe mam te zatyczki.

Rano zdziwiło mnie, że tak szybko pielgrzymi opuścili schronisko. Zastanawiałem się, dokąd się tak spieszą. W tym roku postanowiłem walczyć z moim ciągłym pośpiechem. Czułem się zadowolony z siebie, że wychodzę ostatni ze schroniska. Pomogła mi w tym trochę ponura pani sprzątająca mówiąc, że doba schroniskowa kończy się o 8:30 rano. Mógłbym udać, że nic nie rozumiem ale pokornie ruszyłem w drogę.

Wracając jeszcze do samego spania w schroniskach (albergue) obok minusów są też plusy inne niż niski koszt. Można czegoś się nauczyć od innych. Dziś np. zobaczyłem rano jak wielu pielgrzymów smarowało sobie nogi jakimiś kremami. Zapytałem jednego z nich o to i dał mi wypróbować. Nie wiem czy to działanie kremu, czy innych skarpet, czy może jeszcze inny profil dzisiejszej trasy sprawiły, że miałem mniejsze uczucie palenia w stopach.

Tereny, przez które dziś przechodziłem, były bardzo malownicze. Dużo architektury średniowiecznej, a nawet sporo pozostałości po Imperium Rzymskim. Jak niezwykła była to cywilizacja, która pozostawiła po sobie tak wiele rzeczy. A co pozostanie po nas? Po mnie? Może ten blog wirtualny?

Dzisiejsza trasa przecinała też kilka razy trasę szybkiego ruchu. Szedłem raz pod nią i raz nad nią patrząc, jak mkną po niej samochody i spieszący dokądś ludzie. A jak jak żółw idę z tobołkiem na plecach. Coś mi dzisiaj ciążył trochę plecak. Chyba za dużo prowiantu wziąłem na drogę. Tak czy inaczej to moje żółwie tempo dobrze mi robi w walce z moim pośpiechem.

Wspomniany Św. Ignacy zalecał aby próbując walczyć ze złymi skłonnościami ćwiczyć się w czymś zgoła przeciwnym. Jesteś niecierpliwy, znajdź sobie zajęcie, które cię zmusi do cierpliwości, np. szydełkowanie. Masz problem z gadulstwem, zacznij przede wszystkim słychać tylko innych. O to ostatnie w schronisku nie trudno. Część pielgrzymów aż nosi, aby coś o sobie opowiedzieć. Ja na razie jestem tajemniczym El Polaco, który mówi w ich języku, a niewiele opowiada o sobie. Jest dobra okazja przejść na dietę słowną.

W miejscowości o dźwięcznej nazwie Lorca poszukiwałem ciepłej strawy w jednym ze sklepów. Wszystko tylko na zimno. Mimo to odbyłem ciepłą rozmowę z właścicielką sklepu, która właśnie skończyła pogaduchy ze znajomą. Na koniec ich rozmowy usłyszałem słowo Agur. Domyśliłem się, że to jakiś wyraz baskijski. W końcu idę nadal przez region zwany Krajem Basków. Pani wytłumaczyła, że to znaczy Adios, czyli do widzenia. Nota bene tu wszystkie oficjalne informacje są po hiszpańsku i baskijsku.

Gdy dowiedziała się, że jestem z Polski powiedziała, że jej córka, która właśnie skończyła studia wybiera się na konferencję pedagogiczną do Poznania w przyszłym tygodniu.

Koło sklepu natknąłem się na śmieszny barometr w formie oślego ogona wystającego z obrazka. Zależnie od kondycji ogona (mokry, zmrożony, niewidoczny, ruszający się lub upadający) taką mielibyśmy pogodę.

Pisząc o pogodzie, na razie grzech by narzekać. Dziś 70% czasu świeciło słońce lub było lekkie zachmurzenie. Jest dość zimno. Około 2-5 C i cały czas wieje zmiennie. Przez ostatnią godzinę marszu padał śnieg, który się topił.

Zgodnie z przewidywaniami w kolejnym schronisku spotkałem znajome twarze. Odbyłem jeszcze długi spacer po mieście. Zaliczyłem pół tuzina moich ulubionych churros, zrobiłem zakupy spożywcze i nabyłem magiczny krem do stóp. W Decathlonie kupiłem też kijki do trekkingu, gdyż w najbliższych dniach będzie sporo wspinania, nawet na 1200 m.n.p. Dla porównania teraz jestem na 450 m n.p.m.

Na koniec dnia nauczyłem się jeszcze od ekspedientki w aptece dziękuję po baskijsku, Eskerrik asko. Ładnie brzmi. Tak grecko.

Medytacja II: Gdzie jest mój skarb?

Mt 6,19-23

19 Nie chowajcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i gryzoń niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną; 20 w niebie skarby sobie chowajcie, gdzie ani mól, ani gryzoń nie niszczą, i gdzie złodzieje się nie włamują i nie kradną. 21 Gdzie bowiem jest twój skarb, tam będzie i serce twoje. 22 Lampą ciała jest oko. Jeśli więc twoje oko będzie zdrowe, całe twoje ciało będzie oświetlone; 23 a jeśli twoje oko będzie zepsute, całe twoje ciało pogrążone będzie w ciemności. Jeżeli zatem to światło w tobie będzie ciemnością, jakże wielka to ciemność

Skupiłem się na medytowaniu słynnego wersetu 21 z 6 rozdziału Ewangelii Mateusza. Przytoczyłem jednak powyżej szerszy kontekst dla lepszego zrozumienia tego zdania.

W czasie medytacji i zadawania sobie pytania: gdzie faktycznie jest mój skarb, miałem długo obraz tego młodzieńca, który, odszedł zasmucony, bo miał wiele … (Mk, 10, 22).

Czas na to, aby bardziej skupić się na gromadzeniu skarbów niebieskich.